Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin bu ilamı, Sınai Mülkiyet Kanunu (SMK) kapsamında "tanımlayıcı işaretlerin" ve "coğrafi kaynak bildiren ibarelerin" markasal kullanım sınırlarını belirlemektedir. Karar, markanın asli unsuru ile tali unsuru arasındaki illiyet bağını, "tüketicinin satın alma motivasyonu" üzerinden kurmaktadır. Davalının ilgili coğrafi bölgeden (Madran Dağı) su çıkarma ruhsatının bulunmaması, markayı SMK m. 5/1-f (kamuyu yanıltıcı nitelik) kapsamında hükümsüzlük yaptırımı ile karşı karşıya bırakmıştır.

Bu çalışmada, ticaret unvanına dayalı önceki hak kavramı; kanuni düzenlemeler, doktrindeki görüşler ve Yargıtay içtihatları ışığında ele alınmakta, özellikle marka hükümsüzlüğü davalarındaki uygulama sorunları ve görüş ayrılıkları akademik düzeyde incelenmektedir.

Marka üzerindeki hakkın mutlak olarak bir başkasına devredilmesi işlemine markanın devri denir[2]. Markanın bir kısmının da devredilmesi mümkündür. Bu halde hem devreden hem de devralan, markayı birbirinden farklı mal ve hizmetler için kullanabilir.